Solitaire

ანალიზის ავტორი: AppCompare

ზოგჯერ ტელეფონში ისეთი თამაში მინდა, რომელსაც რამდენიმე წუთში შევუდგები და ნებისმიერ წამს შევწყვეტ. Solitaire სწორედ ამ მოკლე, მშვიდი თამაშისთვისაა: ერთი მოთამაშე, კარტის დასტა და გადაწყვეტილებები, რომლებიც ნაცნობ წესებს მცირე ტაქტიკურ გამოცანად აქცევს. ჩემი აზრით, მისი მთავარი ღირებულება არა მრავალფეროვნების დაპირებაა, არამედ ის, რომ კლასიკურ სოლიტერს სწრაფად უბრუნდები და ყურადღებას ზედმეტი ხმაურის გარეშე ამახვილებ.

ნაცნობი კარტის თამაში, რომელსაც მცირე დრო სჭირდება

ამ ნაწილში ვსაუბრობ იმაზე, რატომ მუშაობს Solitaire-ის ნაცნობი, ერთმოთამაშიანი ფორმატი მაშინ, როცა მხოლოდ რამდენიმე თავისუფალი წუთი მაქვს. შემდეგ ყურადღებას გადავიტან იმ მცირე არჩევანზე, რომელიც თითოეულ სვლას უბრალო დაწკაპუნების ნაცვლად მოკლე ფიქრად აქცევს.

სოლიტერის მთავარი ხიბლი — ერთი სვლის შედეგის გააზრება

ამ თამაშის ცენტრში კლასიკური Solitaire-ის გამოცდილებაა: დაფაზე კარტების დალაგება და ისეთი სვლების არჩევა, რომლებიც შემდეგ მოქმედებებს გზას უხსნის. ყოველ ჯერზე მთავარი კითხვა მარტივია — ახლავე გადავიტანო ეს კარტი, თუ ჯერ სხვა შესაძლო სვლა შევამოწმო? სწორედ ეს მცირე პაუზა განასხვავებს გააზრებულ თამაშს მექანიკური დაწკაპუნებისგან.

მომწონს, რომ წესების გასახსენებლად დიდი დრო არ არის საჭირო, მაგრამ ნაცნობობამ თამაში მთლიანად ავტომატური არ უნდა გახადოს. ერთი შეხედვით აშკარა სვლა შეიძლება ხელსაყრელი იყოს, თუმცა ზოგჯერ ჯობს ჯერ დაფის სხვა ნაწილის გახსნა ან მომდევნო შესაძლებლობისთვის ადგილის დატოვება. ასეთი პატარა არჩევანი ყოველ პარტიას სრულფასოვან, თუმცა მსუბუქ თავსატეხად აქცევს.

Mouse Games-ის ეს ბანქოს თამაში განსაკუთრებით კარგად ერგება იმ ადამიანს, ვისაც რთული სიუჟეტისა და ხანგრძლივი მატჩების ნაცვლად მოკლე ფიქრი ურჩევნია. აქ ყურადღება კარტების განლაგებაზეა, ამიტომ თამაშის არსი გასაგებია როგორც გამოცდილ მოთამაშესთვის, ისე მათთვის, ვინც სოლიტერს მხოლოდ ზოგჯერ უბრუნდება.

როგორ იქცევა ერთი პარტია პრაქტიკულ შესვენებად

ყოველდღიურ გამოყენებაში ყველაზე მოსახერხებელია, რომ თამაშს განსაკუთრებული განწყობის შექმნა არ სჭირდება. შეგიძლია გახსნა მაშინ, როცა რიგში დგახარ, ტრანსპორტს ელოდები ან სამუშაოს შორის რამდენიმე თავისუფალი წუთი გაქვს. პარტია ყურადღებას ითხოვს, მაგრამ იმგვარ ჩართულობას არა, რომელიც გარემოსგან სრულ მოწყვეტას მოითხოვს.

მაგალითად, თუ შეხვედრამდე რამდენიმე წუთი დაგრჩა, სოლიტერი მოკლე შესვენებად გამოდგება: დაფას უყურებ, შესაძლო სვლებს ადარებ და თამაშს მაშინ უბრუნდები, როცა დრო გაქვს. ამ დროს სასარგებლოა, თავიდანვე არ იჩქარო. ჯერ შეამოწმე, რომელი გადაადგილება ხსნის მეტ არჩევანს და რომელი უბრალოდ ახლანდელ სვლას აკეთებს. ეს მიდგომა განსაკუთრებით კარგია მაშინ, როცა ერთი შეხედვით ბევრი მოქმედება ჩანს და მარტივი გამოსავალი მაცდურად გამოიყურება.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

Uber Eats-ის უხილავი ქსელი: მომხმარებელი, რესტორანი და კურიერი

LinkedIn-ის უახლესი განახლება: პროფესიონალური კავშირების გაძლიერება

როგორ აქცევს CodyCross კროსვორდის ამოხსნას თემატურ მოგზაურობად

Car Parking Multiplayer: პროფესიონალური პარკინგის საიდუმლოებები

რატომ მუშაობს Hill Climb Racing მობილურ რბოლაში დღესაც

---

კიდევ ერთი პრაქტიკული ხერხია, ყოველი სვლის შემდეგ დაფის მთლიან სურათს გადახედო და არა მხოლოდ იმ კარტს, რომელსაც ახლა გადაადგილებ. ასე ნაკლებად ჩაეჭიდები პირველივე შესაძლებლობას და უფრო ადვილად დაინახავ, ხომ არ ტოვებ საკუთარ თავს ჩიხში. ეს არ ნიშნავს, რომ ყველა პარტიის მოგება შესაძლებელი იქნება; უბრალოდ გადაწყვეტილებებს უფრო გააზრებულს ხდის.

თამაშის მოკლე, განმეორებადი ბუნება მას ფონურ გასართობად აქცევს, თუმცა მხოლოდ მაშინ, თუ არ გჭირდება მუდმივი სიახლე. Solitaire-ს ვხსნი კონკრეტული საქმიანობისთვის — რამდენიმე წუთით კარტის დალაგებისა და ყურადღების გადატანისთვის — და ამ მოლოდინს ის კარგად პასუხობს. თუ თითოეულ შესვლაზე ახალი ტიპის გამოცდილებას ეძებ, იგივე სიმარტივე შეიძლება მალე ერთფეროვნებად მოგეჩვენოს.

სად არის ერთი მოთამაშის სოლიტერი განსაკუთრებით მოსახერხებელი

ამ თამაშის საუკეთესო სცენარი ჩემთვის მოკლე, დამოუკიდებელი შესვენებაა. მეგობრის მოლოდინი, ონლაინ მოწინააღმდეგის პოვნა ან თამაშისთვის წინასწარ დროის გამოყოფა საჭირო არ არის: თავად წყვეტ, როდის დაიწყო და როდის შეწყვიტო. ამიტომ ის კარგად ერგება მშვიდ მომენტებს, როცა გინდა გონება მცირე ამოცანით დაკავდეს, მაგრამ ენერგიული კონკურენცია არ გჭირდება.

მეორე სასარგებლო შემთხვევაა დღის ბოლოს რამდენიმე წუთით ყურადღების სხვა რამეზე გადატანა. სოლიტერის მშვიდი რიტმი ტაიმერის ან სიუჟეტის ზეწოლას არ ქმნის; შენს ტემპში არჩევ, როგორ განაგრძო. ამავე მიზეზით, თამაში შეიძლება იყოს შესაფერისი იმ ადამიანისთვისაც, ვინც კარტის თამაშებში დაბრუნებას მარტივი წესებით ამჯობინებს და თავიდანვე რთულ სტრატეგიაში ჩაძირვა არ სურს.

სხვა პოპულარულ კარტის თამაშებთან შედარებით, აქ სოციალური მხარე ნაკლებად მნიშვნელოვანია: ეს ერთი მოთამაშის გასართობია და მისი სარგებელი სწორედ დამოუკიდებელ ტემპშია. თუ მეგობრებთან შეჯიბრი, მოწინააღმდეგის ქცევის გამოცნობა ან გუნდური თამაში გინდა, მრავალმოთამაშიანი კარტის არჩევანი უკეთ მოგერგება. Solitaire-ის ძალა სხვა რამეშია — შეგიძლია თამაში შენს განრიგს მოარგო და არა პირიქით.

სოლიტერის აპებს შორისაც განსხვავება ხშირად იმაშია, რამდენად თავისუფლად გაძლევს თამაში მოკლე სესიების დაწყებისა და დასრულების საშუალებას. ეს ვერსია ყველაზე მეტად მაშინ მუშაობს, როცა შენთვის მნიშვნელოვანია ნაცნობი ფორმატის სწრაფად გახსნა და კარტის ამოცანაზე ფოკუსირება. თუ კონკრეტულად ახალი რეჟიმების, რთული ტურნირების ან მუდმივად ცვალებადი გამოწვევების ძიებაში ხარ, უფრო მრავალფეროვანი ალტერნატივა შეიძლება უკეთესი არჩევანი იყოს.

რა შეიძლება მოგეწონოს და სად იგრძნობა შეზღუდვა

მისი სიმარტივე ერთდროულად მთავარი უპირატესობაცაა და ყველაზე აშკარა შეზღუდვაც. სოლიტერის ძირითადი სიამოვნება კარტების სწორად გადაადგილებაშია, ამიტომ აქცენტი ერთ ნაცნობ გამოცდილებაზე რჩება. თუ რამდენიმე პარტიის შემდეგ გინდა სრულიად განსხვავებული მიზნები ან თამაშის ახალი დინამიკა, შეიძლება მოგეჩვენოს, რომ განმეორებადობა წინ გამოდის.

ასევე მნიშვნელოვანია, რას ელოდები სიტყვა „სტრატეგიისგან“. აქ გადაწყვეტილებები მცირე მასშტაბისაა: სვლების თანმიმდევრობა, არსებული შესაძლებლობების შეფასება და მოთმინება. ეს არ არის ღრმა კონკურენტული ტაქტიკა და არც რთული წესების შესწავლა. პირადად მე ამას ნაკლად არ ვთვლი, როცა მოკლე თავსატეხი მინდა, მაგრამ ისეთ დღეს, როცა ხანგრძლივი ჩართულობა მჭირდება, სხვა ჟანრს ავირჩევდი.

კიდევ ერთი გასათვალისწინებელი მომენტია, რომ კარტის თამაში სრულ ყურადღებას მაინც მოითხოვს. თუ ტელეფონს მხოლოდ სრულიად პასიური ფონური გართობისთვის ხსნი, სვლების გააზრება შეიძლება ზედმეტ საქმედ მოგეჩვენოს. ხოლო როცა გინდა, რამდენიმე წუთით კონკრეტულ ამოცანაზე კონცენტრირდე, ეს მოთხოვნა სასიამოვნო ჩართულობად იქცევა. ამიტომ გადაწყვეტილება იმაზეა დამოკიდებული, გინდა თუ არა თავად თამაშში მონაწილეობა და არა უბრალოდ ეკრანზე რაღაცის ყურება.

ვისაც ყველა პარტიის მოგება სურს, სოლიტერი შეიძლება მოუთმენლად მოეჩვენოს: სწორად შერჩეული სვლებიც ყოველთვის არ იძლევა იმ შედეგს, რომელსაც ელოდები. ჩემი რჩევაა, თითოეული პარტია პატარა სავარჯიშოდ მიიღო და ყურადღება იმაზე გადაიტანო, უკეთ ხედავ თუ არა შესაძლო გაგრძელებებს. ასე წაგებული ან შეჩერებული თამაში ნაკლებად ჰგავს ფუჭ დროს და მეტად — მოკლე ლოგიკურ ვარჯიშს.

პატარა ჩვევები, რომლებიც სვლების დაგეგმვას ამარტივებს

თუ ხშირად პირველივე ხილულ კარტს გადაადგილებ, სცადე თითოეულ ჯერზე ერთი დამატებითი კითხვა დაუსვა საკუთარ თავს: ამ სვლით მხოლოდ კარტს ვათავსებ, თუ დაფაზე ახალი შესაძლებლობაც მიჩნდება? ეს განსხვავება უბრალოა, მაგრამ პარტიის მსვლელობას ცვლის. ზოგჯერ უშუალო გადაადგილება მიმზიდველად ჩანს, თუმცა სხვა კარტის გადატანა მეტ სივრცეს ან არჩევანს ტოვებს. სოლიტერში სწორედ ასეთი მოკლე შეჩერება ქმნის იმ სასიამოვნო ფიქრის მომენტს, რომლის გამოც თამაში უბრალოდ განმეორებად დაწკაპუნებად არ მეჩვენება.

კარგი ჩვევაა, სვლის შემდეგ რამდენიმე წამით მთლიან განლაგებას შეხედო და წინა გადაწყვეტილება მხოლოდ შედეგით არ შეაფასო. თუ ახალი კარტი არ გახსნილა ან გზა არ გამოჩენილა, დაფა მაინც შეიძლება უფრო გასაგები გახდეს: დაინახავ, რომელ მონაკვეთზეა საჭირო ყურადღების გადატანა. ეს მეთოდი განსაკუთრებით გამოსადეგია მაშინ, როცა თამაშს მოკლე მონაკვეთებად უბრუნდები და ყოველი გახსნისას ზუსტად აღარ გახსოვს, რას აპირებდი. თავიდანვე ერთი შესაძლო მიზნის დამახსოვრება — მაგალითად, ისეთი სვლის ძებნა, რომელიც მეტ არჩევანს ტოვებს — შესვენების შემდეგ თამაშში დაბრუნებას ამარტივებს.

ასევე არ არის აუცილებელი, ყოველი პარტია ერთნაირი სიჩქარით ითამაშო. როცა დრო შეზღუდულია, შეგიძლია რამდენიმე აშკარა სვლა შეასრულო და შემდეგ შეჩერდე; როცა უფრო მშვიდად ხარ, კი დაფის სხვადასხვა ნაწილის შედარებას მეტი დრო დაუთმო. ჩემთვის ეს მოქნილობა მნიშვნელოვანია, რადგან მოკლე სესია ყოველთვის ბოლომდე დასრულებულ პარტიას არ ნიშნავს. თამაში მაინც გამოდგება, თუ მიზანი რამდენიმე წუთით ყურადღების მოკრებაა და არა ყოველი დაწყებული ამოცანის აუცილებლად დასრულება.

ამასთან, ზედმეტი ფიქრი ყოველ სვლაზე საჭირო არ არის. სოლიტერის სასიამოვნო მხარე იმაშიცაა, რომ შეგიძლია შეცდომა შენიშნო, გამოცდილებად მიიღო და შემდეგ პარტიაში სხვაგვარად სცადო. თუ თითოეულ გადაწყვეტილებას გამოცდად აღიქვამ, ჩვეულებრივი გასართობი დამღლელი გახდება. მე უფრო მომწონს ბალანსი: აშკარა შესაძლებლობა სწრაფად გამოვიყენო, მაგრამ მაშინ შევჩერდე, როცა ორი ან მეტი ვარიანტი დაფის მომავალს სხვადასხვაგვარად ცვლის.

რა ტიპის მოთამაშეს დააკმაყოფილებს ეს ფორმატი

თუ ტელეფონში გინდა თამაში, რომელსაც მეგობრების ჩართვა არ სჭირდება, ეს არჩევანი ბუნებრივად ერგება ყოველდღიურ განრიგს. შეგიძლია გახსნა მარტო ყოფნისას, ხმაურიან გარემოშიც კი, რადგან თამაშის მთავარი ამოცანა ეკრანზე კარტების განლაგების წაკითხვაა და არა სხვებთან საუბარი ან სწრაფი რეაქცია. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ ის ნებისმიერი სიტუაციისთვის იდეალურია: ქუჩის გადაკვეთისას ან ისეთ დროს, როცა გარემოს ყურადღებით უნდა აკვირდებოდე, კარტებზე კონცენტრირება არ ღირს. მოკლე შესვენება კარგია, როცა ნამდვილად შეგიძლია უსაფრთხოდ შეჩერდე.

სოლიტერი ასევე კარგი საწყისი არჩევანია ადამიანისთვის, ვისაც კარტის თამაშების მიმართ ინტერესი აქვს, მაგრამ კონკურენტულ გარემოში შესვლა არ უნდა. აქ შეგიძლია წესების ნაცნობ რიტმს მიჰყვე და საკუთარი გადაწყვეტილებების შედეგი დააკვირდე ისე, რომ დამარცხება სხვა მოთამაშის წინააღმდეგ წაგებად არ აღიქვა. თუ უკვე გამოცდილი მოთამაშე ხარ, სიამოვნება უფრო მეტად სვლის თანმიმდევრობის გააზრებიდან მოვა, ვიდრე ახალი წესების აღმოჩენიდან. ამგვარად, ერთი და იგივე სიმარტივე დამწყებისთვის ხელმისაწვდომობაა, გამოცდილისთვის კი — მშვიდი, მცირე მასშტაბის თავსატეხი.

ოჯახში ან საერთო ოთახში გამოყენებისასაც მისი ერთმოთამაშიანი ხასიათი შეიძლება მოსახერხებელი იყოს: შეგიძლია ითამაშო ისე, რომ სხვას საკუთარი ტემპი არ მოახვიო თავს. მაგრამ თუ ერთად გასართობს ეძებთ, ეს ვერსია საუბრისა და ურთიერთქმედების შემცვლელი ვერ იქნება. ასეთ შემთხვევაში ჯობს ისეთი კარტის თამაში შეარჩიო, სადაც მონაწილეებს ერთმანეთთან რეალური შეჯიბრი ან შეთანხმებული მიზანი აქვთ. არჩევანი მარტივია: Solitaire მაშინ, როცა მარტო ფიქრი გინდა; მრავალმოთამაშიანი ვარიანტი — როცა თავად სოციალური თამაშია მთავარი.

თუ შენთვის აპის არჩევისას მთავარი მრავალფეროვანი რეჟიმებია, ეს თამაში შეიძლება ზედმეტად ვიწრო მოგეჩვენოს. მისი ღირებულება იმაშია, რომ ნაცნობ თამაშზე სწრაფად გადადიხარ და არ გიწევს ახალი სისტემის სწავლა. ვინც ერთ აპში სხვადასხვა ტიპის კარტის თამაშს, რთულ შეჯიბრებებს ან რეგულარულად განახლებად მიზნებს ეძებს, ალბათ უფრო მდიდარი არჩევანის მქონე ალტერნატივით კმაყოფილი დარჩება. აქ გადამწყვეტი კითხვა არა ისაა, რომელი თამაშია ზოგადად უკეთესი, არამედ გინდა სტაბილური ნაცნობობა თუ მუდმივი სიახლე.

ვისთვის ღირს ჩამოტვირთვა და ვის შეიძლება არ მოერგოს

თამაში უფასოა, ხოლო Google Play-ზე მისი საშუალო შეფასება 4,0-ია, 233 ათასზე მეტი შეფასებით. 10 მილიონზე მეტ ჩამოტვირთვასაც მიაღწია, რაც მას Android-ზე ფართოდ გავრცელებულ არჩევანად აქცევს. ეს მონაცემები თავისთავად ვერ გეტყვის, მოგეწონება თუ არა კონკრეტული სოლიტერი, მაგრამ აჩვენებს, რომ კლასიკური კარტის ფორმატი ბევრ მოთამაშეს აინტერესებს.

გამოცემის თარიღად მითითებულია 2017 წლის 18 იანვარი, მიმდინარე ვერსია კი 5.9-ია. აპი Android 4.0-დან მუშაობს და ასაკობრივი შეფასება 3+-ია. ჩემთვის ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ძველი Android მოწყობილობის მფლობელისთვის, რომელსაც მსუბუქი, ნაცნობი თამაში სურს; თუმცა გადაწყვეტილებისას მაინც გაითვალისწინე, რამდენად შეესაბამება შენი მოწყობილობა ამ მინიმალურ მოთხოვნას.

თუ ჩამოტვირთვამდე გაინტერესებს, სოლიტერს თავიდანვე უნდა იცნობდე თუ არა, ჩემი პასუხია — არა. წესების ნაცნობი საფუძველი თამაშს ადვილად გასაგებს ხდის, ხოლო მთავარი სირთულე უფრო სვლების დაგეგმვაშია, ვიდრე რთული ინსტრუქციების დამახსოვრებაში. პირველივე პარტიებში ყურადღება იმაზე გაამახვილე, რა შედეგი მოჰყვება კარტის გადატანას; დანარჩენი გამოცდილებით უფრო ბუნებრივი გახდება. თუ წესები უკვე იცი, პირდაპირ თამაშზე გადახვალ, ხოლო თუ დიდი ხანია არ გითამაშია, მოკლე ცდა საკმარისია იმის გასარკვევად, გსიამოვნებს თუ არა ეს რიტმი.

კიდევ ერთი პრაქტიკული კითხვა ასეთია: გამოდგება თუ არა თამაში მაშინ, როცა მხოლოდ ცოტა დრო გაქვს? ჩემი გამოცდილების მიხედვით, სწორედ ასეთ გამოყენებაში ჩანს მისი ძლიერი მხარე, რადგან დასაწყებად სხვა მოთამაშის ან ხანგრძლივი მომზადების საჭიროება არ გაქვს. თუმცა მოკლე პაუზა ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ყველა პარტიას დაასრულებ. თუ დროის ამოწურვისას დაუმთავრებელი თამაში გაღიზიანებს, სჯობს მისი გახსნა მაშინ, როცა რამდენიმე წუთით მაინც შეგიძლია ყურადღების დათმობა, ან თავიდანვე მიიღო, რომ ნებისმიერ მომენტში შეჩერება ნორმალურია.

მომხმარებლებს ხშირად აინტერესებთ, უკეთესია სოლიტერი თუ უფრო კონკურენტული კარტის თამაში. მე ამას მიზნის მიხედვით ვარჩევდი: აქ მოწინააღმდეგის სვლა, გუნდის შეთანხმება და საერთო ანგარიში მთავარი არ არის, ამიტომ მარტო ყოფნისას თამაში უფრო უშუალო და მშვიდია. მრავალმოთამაშიანი ალტერნატივა კი უკეთესია, თუ მეგობრებთან ურთიერთქმედება, შეჯიბრი და სხვისი გადაწყვეტილებების გამოცნობა გსიამოვნებს. ორივე შეიძლება კარგი არჩევანი იყოს, უბრალოდ სხვადასხვა განწყობას ემსახურება.

ასევე ღირს გაითვალისწინო, რომ სოლიტერი სრულად პასიური გასართობი არ არის. ის შეგიძლია დროის მოკვლისთვის გახსნა, მაგრამ კარტების განლაგების შესამჩნევად ყურადღება მაინც დაგჭირდება. თუ დაღლээд, анхаарების გარეშე რაიმეს ყურება გირჩევნია, ვიდეო ან მარტივი უსასრულო თამაში შესაძლოა უფრო შესაფერისი აღმოჩნდეს. სამაგიეროდ, თუ ეკრანზე მცირე თავსატეხის გადაწყვეტა გინდა და არ გჭირდება მაღალი ტემპი, ეს ფორმატი უკეთ მოგერგება.

ეს ვერსია ყველაზე მეტად გამოადგება ადამიანს, რომელსაც კლასიკური სოლიტერი მოსწონს, მაგრამ არ სჭირდება რთული წესები ან სხვა მოთამაშეებთან კავშირი. ის პრაქტიკული არჩევანია მოკლე შესვენებებისთვის, კარტის თანმიმდევრობის დასაკვირვებლად და დღის განმავლობაში მშვიდი გონებრივი ვარჯიშისთვის. მათთვისაც კომფორტულია, ვინც ტელეფონზე თამაშს მცირე მონაკვეთებად იყენებს და არ უნდა, გასართობმა დიდი დრო წინასწარ მოსთხოვოს.

სხვა რამეს გირჩევდი, თუ შენთვის მთავარი ონლაინ კონკურენცია, მეგობრებთან თამაში ან ხშირად ცვალებადი გამოწვევებია. ასევე, თუ სოლიტერის წესები საერთოდ არ მოგწონს, მხოლოდ მარტივი წვდომა აზრს ვერ შეგიცვლის: აქ გასართობის არსი სწორედ კარტების დალაგებაა. არ ღირს ჩამოტვირთვა იმ მოლოდინით, რომ თამაშის ძირითადი იდეა მუდმივად შეიცვლება.

ჩემთვის არჩევანის საბოლოო საზომი მარტივია: გინდა თუ არა ყოველდღიურობაში ერთი და იმავე ნაცნობი თავსატეხის დაბრუნება. თუ გსიამოვნებს მცირე პროგრესის დანახვა, დაფაზე შესაძლო გზების შედარება და თამაშის შენს ტემპზე მორგება, ეს აპი თავის საქმეს აკეთებს. თუ უფრო მეტად ახალი წესების სწავლა ან გაუთვალისწინებელი მოვლენები გიზიდავს, ერთ ფორმატზე დამყარებული თამაში დიდხანს ვერ გაგაკვირვებს. ამ განსხვავების გაცნობიერება ჩამოტვირთვამდე მოლოდინს სწორად აყალიბებს.

ჩემი საბოლოო შთაბეჭდილებით, Solitaire საუკეთესოა მაშინ, როცა მას ზუსტად იმისთვის იყენებ, რაშიც ძლიერია: რამდენიმე წუთიანი, ერთ მოთამაშეზე გათვლილი კარტის თავსატეხისთვის. ის არ ცდილობს კლასიკური ფორმატის ნაცვლად სხვა ჟანრი შემოგთავაზოს და სწორედ ამიტომ ადვილად ერგება ყოველდღიურ თავისუფალ დროს. თუ მშვიდი ტემპი და ნაცნობი წესები გიზიდავს, მე მას ცდას ვურჩევდი; თუ მრავალფეროვნება და შეჯიბრი გჭირდება, სხვა კარტის თამაში უფრო დაგაკმაყოფილებს.